Η γνώμη σας μετράει
Παρακαλώ ελάτε σε επαφή με τον διαχειριστή για την παραμετροποίηση αυτής της εφαρμογής. Εάν έχετε δικαιώματα διαχειριστή, ενημερώστε στις προτιμήσεις της εφαρμογής.
Εγγραφή σε Ενημερωτικό Δελτίο
*
Φόρμα

Suggestions

Your input is valuable to us. Please send us your suggestions.




Σπάρτο - Δημοτική Κοινότητα Ελίμειας
Τοπική Κοινότητα Σπάρτου

Θέση: Δασύλλιο
 Στον διαβρωμένο από τα νερά της τεχνητής λίμνης Πολυφύτου χώρο, το 1995 εντοπίστηκαν και ανασκάφηκαν, από την Εφορεία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων, διαλυμένα οικιστικά κατάλοιπα (λάκκοι και σκουρόχρωμες κυκλικές περιοχές)  δύο οικισμών, της μέσης εποχής χαλκού (2000-1600 π.Χ.) και των βυζαντινών χρόνων.

Στην προϊστορική φάση κατοίκησης του χώρου ανάγεται μια συγκέντρωση καμένου οικοδομικού υλικού και οστράκων.


Στη βυζαντινή εποχή ανάγονται δύο λάκκοι, μέγιστης διαμέτρου 0,62μ. και μέγιστου βάθους 0,80μ. Το περιεχόμενό τους (κόκκαλα ζώων, όστρακα και στάχτες), υποδηλώνει την απορριμματική τους χρήση.

                                          Αρετή Χονδρογιάννη – Μετόκη, Δρ. Αρχαιολόγος, Λ΄ ΕΠΚΑ

Θέση: Παλιόχανο
Η θέση εντοπίστηκε το 1995, κατά τη διάρκεια επιφανειακής έρευνας στην περιοχή, που διενήργησε η Εφορεία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων. Βρίσκεται στην παραλίμνια περιοχή του Αλιάκμονα και πλήττεται από τα νερά της τεχνητής λίμνης Πολυφύτου.

Κατοικήθηκε κατά την αρχαιότερη νεολιθική (6.500-6000 π.Χ.), τη μέση εποχή χαλκού (2000-1600 π.Χ.), με οριζόντια μετακίνηση του οικισμού λίγα μέτρα νοτιότερα, καθώς και κατά τους ρωμαϊκούς και βυζαντινούς χρόνους, με τους αντίστοιχους οικισμούς να καταλαμβάνουν πολύ μεγαλύτερη έκταση. Στην απέναντι πλευρά του ρέματος, εντοπίζονται οικισμοί της νεότερης / τελικής νεολιθικής (5500-3000 π.Χ.), της πρώιμης εποχής χαλκού (3000-2000 π.Χ.) και των ελληνιστικών χρόνων (300-100 π.Χ.), επιβεβαιώνοντας την ιδιαίτερη σημασία της περιοχής, διαχρονικά, πιθανότατα λόγω της γεωγραφικής της θέσης πάνω στους δρόμους επικοινωνίας και κοντά σε ένα από τα σημαντικά ποτάμια περάσματα.  

Το 1995 εντοπίστηκαν, μέσα στα όρια του οικισμού της μέσης εποχής χαλκού, τα διαλυμένα κατάλοιπα μιας ταφής της περιόδου, τα οποία και περισυλλέχθηκαν. Ο νεκρός ήταν ενταφιασμένος μέσα σε πιθοειδές αγγείο. Η ταφή φαίνεται πως ήταν άμεσα συνδεδεμένη με ένα από τα οικήματα του οικισμού, τμήμα του οποίου διασώθηκε και ανασκάφηκε την επόμενη χρονιά, το 1996.

Αποκαλύφθηκε τμήμα υπόγειου ή ισόγειου χώρου κατοικίας, η οποία καταστράφηκε από φωτιά. Είχε ευθύγραμμη κάτοψη και ήταν κατασκευασμένη από πηλό και ξύλα. Στο φυσικό επικλινές έδαφος, που αποτελούσε και το δάπεδο του σωζόμενου χώρου, είχαν ανοιχτεί αρκετοί μικροί, κωνικοί λάκκοι, για άμεση αποθήκευση ή στήριξη αποθηκευτικών αγγείων. Διασώθηκαν έξι από αυτούς, ο ένας από τους οποίους περιείχε απανθρακωμένα βελανίδια. Κάτω από το στρώμα καταστροφής βρέθηκαν δύο πήλινα κανθαρόσχημα αγγεία, υφαντικά βάρη, που μαρτυρούν την ενασχόληση των κατοίκων με την υφαντική τέχνη, και τμήματα πιθοειδών αγγείων. Η ραδιοχρονολόγηση τοποθετεί το κτίσμα στο 1880-1746 π.Χ.

Στον ίδιο χώρο εντοπίστηκε και ανασκάφηκε, το 2001, μια πιθανότατα σύγχρονη, διαβρωμένη, λακκοειδής ταφή. Ο νεκρός είχε ενταφιαστεί σε συνεσταλμένη στάση, προς τα δεξιά του, με προσανατολισμό βόρεια – νότια και με το κεφάλι στα βόρεια. Πρόκειται γιαμεμονωμένη ταφή της περιόδου, χωροθετημένη εντός του οικισμού, έξω ή δίπλα στην είσοδο κάποιου οικήματος, πρακτική συνηθισμένη κατά τη μέση εποχή χαλκού σε όλη την κοιλάδα του μέσου ρου Αλιάκμονα, αλλά και ευρύτερα.  

Το 2001, ερευνήθηκαν επίσης δύο λάκκοι των βυζαντινών χρόνων, διαμέτρου 1,20μ. και μέγιστου βάθους 0,50μ. Περιείχαν κόκκαλα ζώων, όστρακα και υπολείμματα καύσης, περιεχόμενο που τους κατατάσσει στους απορριμματικούς.           

                                          Αρετή Χονδρογιάννη – Μετόκη, Δρ. Αρχαιολόγος, Λ΄ ΕΠΚΑ